Umrzeć z Miłości Czy Nigdy Nie Kochać Naprawdę? To pytanie pojawiło się w mojej głowie po obejrzeniu dwóch ekranizacji „Lalki” Bolesława Prusa – tej dostępnej na Netflixie i wersji kinowej❤️
Ostatnio zabrałam się za oglądanie „Lalki” na Netflixie. A kiedy już obejrzałam tę wersję, pomyślałam, że może warto zobaczyć również tę kinową?
„Lalka” – lektura, do której wróciłam po latach
Jako nastolatka czytałam „Lalkę”, a jakże! W końcu była to lektura obowiązkowa. Przyznam jednak, że mając na głowie własne nastoletnie problemy, nie zawładnęła moim sercem ani duszą na tyle, bym musiała zadawać sobie jakiekolwiek poważne, dręczące mnie pytania.
Potraktowałam ją raczej jako obowiązek. Presja czasu przed sprawdzianem robiła swoje. Czytałam chaotycznie, pospiesznie, modląc się, by podczas klasówkowych wypocin nie pomylić imion ani nazwisk bohaterów😉
No dobrze, ale co wtedy z tej lektury zrozumiałam?
No cóż… Pewnie to, co większość: Wokulski chciał Izabelę, a ona go nie chciała! No i to, że w życiu tak już bywa, że nie zawsze mamy to, czego pragniemy.
A co myślę dzisiaj? Czy po obejrzeniu obu wersji – netflixowej i kinowej – dopadły mnie jakieś pytania?
O tak! Będąc całkowicie szczera sama ze sobą, muszę z całą stanowczością odpowiedzieć: tak! Dopadły!
Dwie ekranizacje „Lalki” i emocje, które we mnie pozostały
Po obejrzeniu obu wersji byłam co najmniej zawieszona w przestrzeni. Zatrzymana niczym na stopklatce filmu, który to pauzujesz, by pójść do kuchni i zrobić sobie ciepłą herbatkę.
Tyle, że ja zatrzymałam się w kadrach, które poruszyły moje serce na tyle głęboko, by sprowokować mnie do zadania sobie całej masy pytań.
Nie brałam tu bynajmniej pod uwagę wszystkich perypetii Wokulskiego czy panny Izabeli. Skupiłam się raczej na emocjach i uczuciach, które bez reszty zawładnęły samym Wokulskim.
Zdaję sobie sprawę, że być może większość oceni go jako zakochanego, zaślepionego głupca. Zresztą jego przyjaciel, Rzecki, również ostrzegał go i próbował uchronić przed tym, co wydawało się nieuniknione.
I właśnie wtedy dopadło mnie pierwsze pytanie, a kolejne pojawiły się już lawinowo.
Czy przed miłością można kogoś uchronić?
Ale przed czym właściwie Rzecki chciał go uchronić? Przed tym rozpierającym serce uczuciem? A czy ktoś, kto kocha całym sobą, w ogóle chce być ratowany?
Czy można kogoś winić za to, że jego serce świeci tak czystym i mocnym strumieniem, iż oświetla drogę wyłącznie do jego wybranki? Że leci jak ta ćma do ognia, ryzykując spalenie swoich pięknie rozpostartych skrzydeł?
Czy można w ogóle winić człowieka za to, że czuje tak bezgraniczną miłość, iż świat wokół niego kompletnie przestaje mieć znaczenie?
I czy to właśnie nie to uczucie zwane miłością jest w życiu tak bardzo pożądane i najważniejsze?
Dla samego Wokulskiego – bez wątpienia, tak…
On nie chciał, by ktokolwiek go ratował czy ingerował w to uczucie. Nie chciał uronić ani kropli tego obezwładniającego eliksiru, który wypełniał po brzegi jego serce.
Chciał to zachować. Bez względu na wszystko, do ostatniej sekundy swojego życia.
Chciał, by ta miłość pozostała czysta, nieskalana i bezgraniczna. I taką też zabrał ze sobą… Tam, gdzie wraz z jego duszą trwać będzie pewnie po wsze czasy.
Czy we współczesnym świecie jest jeszcze miejsce na romantyczną miłość?
Biorąc pod uwagę wszystkie emocje, które mi towarzyszyły, zaczęłam zadawać sobie również inne pytania. Tym razem dotyczące dzisiejszych czasów.
Bo o ile Stanisława Wokulskiego można niewątpliwie nazwać niepoprawnym romantykiem, o tyle samo słowo „romantyzm” wydaje się jakby dziś straciło swoją moc.
Wszystko dzieje się szybciej, bardziej powierzchownie, bez budowania głębszych relacji. A przecież to właśnie one dają nam poczucie bezpieczeństwa i ten żar, który odnajdujemy, zaglądając komuś głęboko w oczy. A oczy są wszak zwierciadłem duszy…
Współczesny świat uczy nas ostrożności i ochrony własnego serca. Jednak historia „Lalki”, opowiedziana na nowo w dwóch ekranizacjach, budzi we mnie zupełnie inną refleksję.
Wokulski, mimo tragicznego finału swojej historii, doświadczył czegoś, o czym wielu z nas być może tylko marzy: kochał bezwarunkowo, gwałtownie i prawdziwie. I choć zapłacił za to najwyższą cenę, udowodnił, że tylko tak wielkie uczucie pozwala nam naprawdę poczuć, że żyjemy…
Miłość – najważniejsze uczucie w życiu?
Jeżeli miałabym osobiście porównać się z kimś z tej całej historii, niewątpliwie najbliżej mi do Wokulskiego. Podobnie jak on jestem niepoprawną romantyczką, która uważa, że to właśnie miłość jest w życiu najważniejsza.
Więc czy warto dla miłości się zatracić? Czy warto dla niej zaryzykować wszystko, by zaznać tego obezwładniającego bezkresu uczuć?
Zostawię Cię z tymi pytaniami sam na sam. A czy Wokulski i te dwie, jakże różne od siebie ekranizacje, Ci w tym pomogą? Kto wie?
„Lalka” na Netflixie i w kinie – moje subiektywne wrażenia
Jeżeli te dwie filmowe propozycje są Ci jeszcze obce, polecam obejrzeć obie. Choć opowiadają tę samą historię, przedstawiają ją w zupełnie innym świetle.
Myślę, że otwarte zakończenie powieści Bolesława Prusa daje reżyserom spore możliwości interpretacyjne, dzięki czemu historia Wokulskiego może być opowiadana na różne sposoby.
Poniżej przedstawiam wyłącznie moją subiektywną ocenę obu ekranizacji.
„Lalka” na Netflixie
- Spokojne, piękne kadry
- Wspaniałe dialogi – kamera mocno skupia się na rozmowach, pięknie je podkreślając
- Niezwykła gra aktorska, z wyrazistą mimiką i mową ciała. Szczególnie mocno zwróciłam uwagę na kreacje Izabeli Łęckiej, Wokulskiego, Rzeckiego oraz ojca Izabeli
- Bardzo dobrze zaznaczona charakterystyka postaci. Łatwo odnaleźć się w opowieści, ponieważ każda postać ma wyraźne cechy charakteru
- Wspaniała muzyka, która nie dominuje, lecz podkreśla sceny, nie atakując widza swoją nachalnością
- Jest czas na oddech, refleksję i podziwianie pięknych kadrów, światła oraz strojów
Kinowa ekranizacja „Lalki”
- Ta wersja jest dla mnie pod wieloma względami przeciwieństwem ekranizacji netflixowej.
- Kadry są szybkie i mocno się zmieniają, co momentami powoduje przebodźcowanie
- Muzyka bywa natarczywa i zbyt głośna
- Dialogi czasami nie były wystarczająco dobrze słyszalne, a w natłoku zmieniających się kadrów niekiedy gubi się również kontekst
- Nie zawsze mogłam skupić się na grze aktorskiej, mimice i subtelnych emocjach bohaterów
- Na szczególne uznanie zasługuje dla mnie gra Marcina Dorocińskiego w roli głównego bohatera
Obie ekranizacje mają swój charakter i każda może przemówić do widza w inny sposób. Dla mnie jednak najważniejsze okazało się to, co pozostało we mnie po ich obejrzeniu – pytania o miłość, romantyzm i uczucia, na które nie zawsze potrafimy znaleźć jednoznaczną odpowiedź.
A tak przy okazji gdybyś miał ochotę na coś pysznego i chrupiącego podczas oglądania, polecam: Migdały w Miodowym Karmelu 👌🥰
Wszystkiego Zdrowego❤️
